42 Ημέρες

6 εβδομάδες που θα μου αλλάξουν τη ζωή

  • Blog Stats

    • 19,265 hits
  • Σεπτεμβρίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
        Οκτ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  

Οι γονείς μου

Posted by agnostos στο Σεπτεμβρίου 25, 2006

Τα 26 χρόνια που ζω ποτε δεν τους έχω δει να κλαίνε έστω να δακρύζουν. Το κάνανε αυτές τις ημέρες. Για μένα. Η αγάπη των γονέων είναι απίστευτο πράγμα. Θα σας πώ ένα μόνο απλό περιστατικό.

Μπορεί να γελάσετε αλλά εμένα μου φάνηκε το πιο ωραίο πράγμα που μου έχουν κάνει ποτέ. Όταν γυρνούσα απο τον γιατρό ο πατέρας μου είδε ένα τύπο στο διπλανό αυτοκίνητο που είχε κουρέψει το κεφάλι του γουλί. Επειδή ήξερε οτι το θέμα μαλλιών με πονάει κατέβασε το παράθυρο και έδειξε τον τύπο και είπε «να κοίτα είναι στην μόδα το φαλακρό στυλ». Ο τύπος είχε και αυτός ανοιχτό το παράθυρο και άκουγε. Μπορει να στεναχωρήθηκε λίγο αλλά εγώ απέκτησα μια εικόνα που με κάνει να γελάω. Σε ευχαριστώ πατέρα. Σε ευχαριστώ μητέρα.

Άλλη μια χάρη. Δώστε μια αγκαλιά στους γονείς σας. Οτι και να σας λένε το λένε απο αγάπη. Δεν το κάνουν ουτε απο κακία ουτε απο μίσος. Pure love…

Advertisements

5 Σχόλια to “Οι γονείς μου”

  1. graham said

    Πραγματικά πολύ καλός ο πατέρας σου. Μερικές φορές δεν χρειάζονται και πολλά….

  2. 7Demons said

    «Τόσοι άνεμοι,Θεέ μου,και δεν έσβησε
    ακόμη της καρδιάς μου το φώς.
    Προκλητικό κι αμετάπειστο,επιμένει.
    Είναι το Άιμα μου-κι είναι η αγάπη μου
    σ΄αυτή τη ζωή,που ανανεώνει διαρκώς
    το διαρκώς καιόμενο αίμα μου.»

    Νικηφόρος Βρεττάκος «Ηλιακός λύχνος».

    Μια ΧΜΘ δεν είναι εύκολη υπόθεση…
    ΜΑ,ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ.ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!
    Κι εσύ θα βγείς πιό δυνατός,απ΄αυτή τη δοκιμασία.
    Δεν γνωριζόμαστε και πιθανώς ποτέ δεν θα γνωριστούμε-σημασία δεν έχουν οι γνωριμίες,αλλά το πόσο «κοντά» μπορούν να έρθουν οι άνθρωποι στην καρδιά και στο μυαλό όταν πρέπει.
    Άγγιξες βαθειές πληγές μας και μνήμες που 10 χρόνια τώρα δεν έχουν φύγει απ΄το μυαλό μας,ούτε μιά μέρα…
    Κι επιπλέον,σχεδόν κάθε μέρα βλέπουμε ανθρώπους γύρω μας,με το κεφάλι ψηλά,να δίνουν τη δική τους μάχη με τις νεοπλασίες.Και τους θαυμάζουμε.Για τη γενναιότητά τους,για την αξιοπρέπεια τους και για τα αποθέματα της καρδιάς τους.
    Να ξέρεις ότι τίποτα δεν είναι ανέφικτο,αρκεί να το θέλεις εσύ και να το επιθυμείς με όλη σου την καρδιά.
    Εμείς κάθε μέρα,θα είμαστε μαζί σου.Κι εσύ κάθε μέρα θα είσαι στη σκέψη μας.Σαν άλλος ένας γενναίος!!!

    Κ Α Λ Η Ε Π Ι Τ Υ Χ Ι Α ! !

    Ο Λ Α Θ Α Π Α Ν Ε Κ Α Λ Α ! !

    :-))

  3. carpediem said

    «Άλλη μια χάρη. Δώστε μια αγκαλιά στους γονείς σας. Οτι και να σας λένε το λένε απο αγάπη. Δεν το κάνουν ουτε απο κακία ουτε απο μίσος. Pure love…»
    έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο! και αυτή την αγκαλιά την έχουμε κι εμείς ανάγκη όσο και εκείνοι.
    ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ!
    🙂

  4. Stelios said

    Πέρασα τό «μονοπάτι» νικητής,
    κι ακόμα καί σήμερα όταν αγκαλιάζω τόν γιό μου,
    αυτά τά δευτερόλεπτα «νιώθω» α υ τ ή τ ή ν ζ ε σ τ α σ ι ά.
    Εγώ ξέρω πώς όλα θά πάνε καλά.
    Σέ φιλώ.

  5. lili said

    α εσυ ησουν?
    οχι δεν ειμαι αντρας αν και ειμαι λιγο butch

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: